شیرین کننده های مصنوعی و تأثیر آن بر ترشح انسولین

 محققین دانشکده ی پزشکی دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس دریافتند که شیرین کننده های مصنوعی می توانند نحوه ی مواجه ی بدن با قند را تغییر دهند.

 در این مطالعه ، محققین تاثیر شیرین کننده ی سوکرالوز (اسپلاندا) را بر 17 فرد چاق  بررسی کردند. این افراد به دیابت مبتلا نبوده و بطور منظم از شیرین کننده های مصنوعی  استفاده نمی کردند.

دکتر pepinoمی گوید: نتایج این تحقیق نشان می دهد که شیرین کننده های مصنوعی آنطور که تصور می شد دربدن بی تأثیر نیستند و بهمین علت  برای تعیین تأثیرات مصرف دراز مدت این مواد باید تحقیقاتی بیشتری در این زمینه انجام شود.

نتایج این تحقیق بصورت آنلاین  در مجله ی Diabetes Careمنتشر شد.

در این تحقیق دانشمندان مطالعه ی خود را بروی افرادی با متوسط نمایه ی توده بدنی بالاتر از 42 انجام دادند( افراد با نمایه ی توده ی بدنی 30 چاق محسوب می شوند).

محققین به افراد شرکت کننده قبل از انجام آزمایش چالش گلوکز، آب یا سوکرالوز دادند. مقدار گلوکزداده شده به این افراد بسیار مشابه آزمایش تحمل گلوکز است. دانشمندان می خواستند  تأثیر ترکیب سوکرالوز و گلوکز را بر میزان انسولین و قندخون بررسی کنند.

دکتر Pepinoمی گوید: ما این تحقیق را بروی این جمعیت انجام دادیم زیرا غالباً در رژیم هایی که به این افراد برای کاهش کالری دریافتی و کاهش وزن داده می شود مصرف شیرین کننده های مصنوعی توصیه می گردد. آزمایش برای هر شرکت کننده  دو بار تکرار شد. به کسانیکه  قبل از آزمایش چالش گلوکز آب نوشیده بودند در آزمایش دوم به جای آب، سوکرالوز داده  شد. میزان انسولین درافرادی که درمرحله ی دوم سوکرالوز نوشیده بودند 20 درصد نسبت به آزمایش اول افزایش یافت. بنابراین  شیرین کننده ی مصنوعی سبب افزایش انسولین خون و پاسخ به گلوکز می شود. بالا رفتن پاسخ انسولین از یک سو می تواند خوب باشد زیرا نشان دهنده ی توانایی بدن فرد به تولید مقدار کافی انسولین برای مقابله با افزایش ناگهانی  گلوکز است اما از سوی دیگر می تواند بد باشد زیرا هنگامیکه بطور روتین ترشح انسولین بیشتر شود بدن به انسولین مقاوم می شود و نهایتاً فرد به دیابت نوع  2 مبتلا خواهد شد.

قبلا ً تصور می شد شیرین کننده های مصنوعی نظیر سوکرالوز بروی متابولیسم تأثیری ندارند. این مواد درمقادیر کم مصرف می شوند و کالری جذب شده را افزایش نمی دهند. این شیرین کننده ها با گیرنده های روی زبان واکنش داده و برای فرد حس شیرینی را بدون  افزودن کالری به رژیم غذایی ایجاد می کنند.

اما مطالعات اخیر بروی حیوانات نشان داد که برخی از شیرین کننده های مصنوعی کاری بیش از شیرین کردن غذاها و نوشیدنیها انجام می دهند. یکی از این یافته ها نشان می دهد که لوله ی گوارش و پانکراس قادر به تشخیص غذاها و نوشیدنیهای شیرین هستند. این کار توسط گیرنده هایی که با گیرنده های موجود در دهان شباهت دارند انجام می شود. این موضوع سبب افزایش آزاد سازی هورمونهایی نظیر انسولین می گردد.

 دربرخی مطالعات حیوانی همچنین مشخص گردید که فعال شدن گیرنده های موجود در دستگاه  گوارش بوسیله ی شیرین کننده های مصنوعی سبب افزایش جذب گلوکز می شود.

دکتر Pepinoمی گوید: این مطالعات می توانند به بیان توضیحی درمورد چگونگی تأثیر این شیرین کننده ها بر متابولیسم حتی در دوزهای پایین کمک کند. اما در اکثر مطالعات انسانی که بروی شیرین کننده های مصنوعی انجام شده است چنین تغییرات قابل مقایسه ای با مطالعات حیوانی یافت نشد.

به گفته ی دکتر Pepinoاکثر مطالعات انسانی در مورد شیرین کننده های مصنوعی بروی افراد  سالم و لاغر انجام شده است. در بسیاری از این تحقیقات ، شیرین کننده های مصنوعی به تنهایی و بدون افزودن به مواد دیگر به این افراد خورانده شده است. اما درحالت واقعی افراد بندرت  این مواد را به تنهایی مصرف می کنند ، غالباً این مواد را با قهوه یا غلات صبحانه یا سایر غذاها استفاده می کنند.  هنوز مکانیسم و چگونگی تأثیر سوکرالوز بر میزان قند و انسولین در افراد چاق کاملاً مشخص نشده است.

دکتر Pepinoمی گوید: اگر چه ما دریافتیم که سوکرالوز بروی پاسخ انسولین و گلوکز برای هضم گلوکز تأثیر می گذارد اما هنوز مکانیسم این تأثیر را کشف نکرده ایم. ما توانستیم نشان دهیم که سوکرالوز دارای تأثیرات دیگری نیز می باشد .

دکتر Pepinoمی گوید: ما هنوز نیاز به انجام تحقیقات بیشتری برای کشف مکانیسم تأثیر سوکرالوز بر میزان قند و انسولین  و ارزیابی تغییرات مضر احتمالی آن داریم. 20 درصد افزایش ترشح انسولین میتواند تأثیرات  کلینیکی بارز یا غیر بارزی داشته باشد. این یافته ها بر نیاز به تحقیقات بیشتر دراین زمینه تأکید دارد.

آیا اثرات حاد سوکرالوز بر بدن می تواند بروی مواجه ی بدن با قند در دراز مدت تأثیر داشته  باشد؟ این موضوعی است که باید برای پی بردن به آن تحقیقات بیشتری انجام گیرد.

منبع: www.biosciencetechnology.com